Gedichten

Woorden vanuit gevoel, om te raken, te herkennen en dichter bij jezelf te komen.

Hier verschijnen binnenkort de gedichten van MeWorld.

Tweelingzielen

Mijn moeder en mijn broer wisten wie hij was. We kenden mensen uit dezelfde omgeving en achteraf zou je bijna denken dat zijn naam ooit voorbij had moeten komen.

Maar ik had zijn naam nog nooit gehoord.

Niet één keer. Niet in een gesprek, niet via mijn moeder, mijn broer of gezamenlijke kennissen. Voor mij bestond hij simpelweg nog niet in mijn wereld.

Er was zelfs één moment waarop hij letterlijk voor mij stond. In de sportschool waar ik werkte bestelde hij water bij mij. Hij zag mij en vertelde mij later dat hij mij toen heel mooi en aantrekkelijk vond.

Maar ik heb hem niet gezien.

Ik zat op dat moment emotioneel niet sterk in mijn leven. Ik gaf hem zijn water zonder hem aan te kijken en ging verder. Voor mij was het een moment zonder betekenis — een moment dat ik mij later niet eens kon herinneren.

Maar het was onze tijd nog niet.

Als ik er nu op terugkijk, geloof ik dat wanneer ik hem toen werkelijk had aangekeken, onze verbinding misschien al was geactiveerd. Maar ik had nog zoveel te leren en te doorleven voordat ik klaar was voor een liefde die uiteindelijk alles van mij zou vragen.

Ik was niet op zoek naar hem. Ik was zelfs nooit op zoek geweest. Ik wist niet eens dat zoiets als tweelingzielen bestond.

Ik had geen verhaal bedacht waarin hij moest passen. Geen verwachting, geen naam voor wat er zou gebeuren en geen idee waar het mij naartoe zou brengen.

Pas op 9 februari 2019 hoorde ik voor het eerst zijn naam én zag ik hem werkelijk.

9 februari 2019.
Een blik. Tegelijk.
Een moment waarin alles leek stil te staan.

We keken elkaar aan en zonder te weten waar we aan begonnen, begon de reis vanzelf.

En toen begon ik te leven.

Ik dacht dat ik al een pittig leven achter de rug had. Vaak had ik gedacht: waar heb ik dit aan verdiend?

Niet wetend dat het moeilijkste misschien niet zat in alles wat mij was overkomen, maar in de manier waarop ik ermee had leren leven.

Werken. Doorgaan. Wegrennen. Afsluiten.

Ik dacht dat dat mij sterk maakte. Dat ik daarmee verder kon. Tot ik begon te beseffen dat ik mezelf daarmee niet beschermde, maar juist delen van mezelf verborgen hield.

Deze liefde maakte mijn leven niet erger. Ze maakte het zichtbaar.

Alles wat ik had weggestopt mocht naar boven. Angst, onzekerheid, verdriet, boosheid, eenzaamheid — emoties waarvan ik soms niet eens meer wist hoeveel ervan nog in mij leefde.

En juist daar begon voor mij het helen.

Niet door die emoties opnieuw weg te drukken, maar door ze eindelijk te voelen. Te begrijpen. En te ontdekken welk stukje van mij daarachter op mij had gewacht.

Ik dacht dat leven betekende dat je ondanks alles doorgaat.

Nu begon ik te begrijpen dat leven voor mij betekende dat ik niets van mezelf meer hoefde achter te laten.

En misschien was dát wat deze liefde werkelijk van mij vroeg: niet dat ik iemand anders zou worden, maar dat ik eindelijk helemaal mezelf durfde te worden.

Gelijkenissen en tegenpolen.
Yin en yang.
Twee mensen die zichzelf zijn en toch samen één geheel vormen.

Een tweelingziel laat je niet alleen liefde zien.
Hij laat je jezelf zien.

En dat vraagt ook toegeven. Niet altijd in woorden naar elkaar. Soms zit het toegeven juist in wat je doet. In jezelf aankijken. Erkennen wat de ander in jou heeft geraakt en beseffen dat niet iedere confrontatie alleen over de ander gaat.

Daar zat voor mij onze grootste spiegel.

Frustratie, angst en onzekerheid konden enorm zijn. Maar tegenover die zwaarte stond steeds iets anders: liefde, zekerheid, verbondenheid en een vertrouwen dat bleef stromen. Alsof het één steeds het andere terug in balans bracht.

Mijn weten kwam eerder dan mijn begrijpen.

Wat ik zelf 5D noem, heb ik vanaf dat eerste moment als gevoel ervaren. Ik zat als het ware op automatische piloot. Ik dacht niet na, ik koos niet — ik kwam in een stroming waarin gedachten even niet bestonden. Het was er gewoon en alles ging vanzelf.

Dat was voor mij 5D.

Een plek waarin niets bedacht hoefde te worden. Waar alles stroomde en ik de mooiste, hoogst haalbare vrijheid in liefde kon voelen — zonder angst, zonder onzekerheid en zonder voorwaarden. Ik leek er bijna meteen verslaafd aan. Niet aan hem als bezit, maar aan dat gevoel van volledige vrijheid en liefde dat in mij ontstond.

Ik had hem vóór die ontmoeting nooit bewust gezien. Mijn broer en gezamenlijke kennissen wisten wie hij was, maar ik kende hem niet zo. Eerst zag ik alleen zijn ogen. En toen ik hem werkelijk zag, zag ik voor mij de mooiste man, met een aantrekkingskracht die ik nauwelijks kon bevatten.

Ik wist: hij is het. Hij is van mij.

Niet als: ik bezit jou. Het voelde niet als een keuze of als bezit. Het was een weten: ik ben van hem, hij is van mij, wij zijn van elkaar. Niemand kan voor mij evenaren wat er tussen ons bestaat of ook maar een centimeter innemen van wat van ons is. Dit is ons.

En daarna kwam voor mij de 3D. Daar kwamen alle menselijke emoties weer terug: onzekerheid, angst, wantrouwen en verlangen. Daar ontdekte ik hoe ontzettend kwetsbaar je wordt wanneer iemand werkelijk bij je binnenkomt.

Voor mij zit juist daarin de tegenstelling van deze liefde: de grootste vrijheid die ik ooit heb gevoeld, samen met het diepste weten bij wie ik hoor.

Wat ik 5D noem was geen stem die mij vertelde wat ik moest doen. Het was energie. Een innerlijk weten. Mijn echte ik vanbinnen die mij begeleidde.

En die volgde ik soms bijna blind.

Niet omdat ik bewijs had.
Niet omdat iemand mij gelijk gaf.
Maar omdat iets in mij eenvoudigweg wist:

Dit is het.
Hier is het moment waarop iets in mij heeft gewacht.

Niemand kon dat gevoel veranderen.
Hij niet.
En zelfs ik niet.

Alsof ik niet eens de baas was over wat ik vanbinnen wist.

Ik kon het proberen te begrijpen, ertegenin gaan of eraan twijfelen, maar het gevoel zelf bleef staan. Alsof iets in mij het al wist, nog voordat ik het met mijn hoofd kon bevatten.

Waar ik het eerst vanbinnen voelde, moest hij het misschien eerst in het tastbare leven ervaren — wat ik onze 3D-kant noem.

En juist daarin is door de jaren heen iets veranderd.

Wat ooit vooral míjn innerlijke weten was, is niet meer alleen van mij. Ook hij is vanuit zijn eigen ervaring tot zijn overtuiging gekomen. Niet omdat ik hem daarvan heb overtuigd, maar omdat hij het zelf is gaan voelen en herkennen.

Nu weten we het allebei.
Niet omdat de één de ander heeft gevolgd,
maar omdat twee verschillende wegen bij hetzelfde weten zijn uitgekomen.

Misschien is dát voor mij wel de mooiste balans tussen 5D en 3D.

Het voelen en het leven.
Het weten en het ervaren.
Het onzichtbare en het tastbare.

Twee kanten. Eén verbinding.

Onze verbinding is solide omdat wij één ziel zijn en niet verbroken kunnen worden.

Twee lichamen. Samen één ziel.

Voor mij zijn er twee wegen: opgeven en je incompleet blijven voelen, of door de pijn heen gaan en herkennen wat de ander in jou raakt.

Want uiteindelijk is het juist door de ander dat je jezelf weer ziet.

Niet alleen wie je dacht dat je was, maar ook wat diep vanbinnen altijd al in jou zat.

Door de ander zie je jezelf terug en geef je de liefde terug aan jezelf.

En wanneer je die liefde in jezelf herkent en de ander dat ook doet, ben je niet alleen verbonden.

Dan ben je samen liefde.

Misschien is dát wel het mooiste geschenk van een tweelingziel: via de ander de liefde in jezelf terugvinden.

Uiteindelijk verlangen we misschien allemaal naar hetzelfde: liefde voelen, liefde ontvangen en de liefde in onszelf terugvinden — om samen liefde te zijn.